สิ่งใกล้ตัวที่สุด เรามักมองข้าม

สิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด เรามักมองข้าม

 สิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด มักเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญที่สุด?

สิ่งที่เราเห็นอยู่ทุกวัน เราก็คิดอยู่ว่าเราก็ต้องเห็นอยู่แบบนั้นต่อไป

ไม่เคยคิดว่าสิ่งนี้มันสำคัญ ไม่เคยเห็นแม้แต่ค่าของมัน

เหมือนกับการที่เราเห็นหน้าใครอยู่ทุกวัน คนๆ นั้นวิ่งตามเราอยู่ทุกวัน

 ใส่ใจเราอยู่ทุกวัน เราก็มักจะเห็นแค่ว่า ใครคนหนึ่งกำลังทำอะไรที่ดูงี่เง่า น่ารำคาญ

จนวันหนึ่ง ถ้าเราสูญเสียไป เราก็อาจจะรู้สึกเสียใจบ้าง

เราอาจจะต้องการเรียกร้องให้มาเหมือนเดิม หรือบางทีเราก็อาจจะรู้สึกว่าดีใจที่ได้มีชีวิต

ที่ปราศจากความรำคาญ แต่จะมีใครที่เคยรู้สึกถึง ความรู้สึกของคนที่ให้บ้าง

 บางทีสิ่งที่เขาทำอยู่อาจไม่ได้ตั้งใจจะให้คุณรำคาญ แต่เขาทำไปเพราะเขารักคุณจริง ๆ

 เหมือนความรักของพ่อแม่ เหมือนความรักของเพื่อนสนิทของคุณ

 เหมือนความรักของใครอีกหลายคนที่ให้คุณด้วยความจริงใจ

คุณเคยคิดว่าสิ่งเหล่านี้สำคัญบ้างไหม คุณเคยคิดว่าคุณดูแลพวกเขาดีพอรึยัง

 คุณให้ความสำคัญกับคนถูกหรือเปล่า คุณให้ความสำคัญกับคนที่ให้วัตถุคุณมากกว่าความรู้สึกที่ดีหรือเปล่า

สิ่งที่สำคัญมักมองไม่เห็นด้วยตา แต่ต้องมองด้วยหัวใจ แต่เรามักไม่มีเวลาพอที่จะใช้หัวใจมอง

เรามองอะไรแค่ฉาบฉวยแล้วก็ตัดสิน เรามองดูความรวยความจนของคนที่สิ่งของที่เขาใช้

 เรามองความดีของคนตรงที่เขาแสดงให้เราเห็น เรามองอะไรหลายอย่างด้วยตา

แล้วเราก็ตัดสินคนเพียงแค่เวลาไม่เกิน 5 นาที

 และถ้าเป็นเช่นนี้ . . เราก็ต้องสูญเสียมิตรที่ดีไปเพียงเพราะเราอ้างว่าไม่มีเวลา

เราไม่มีเวลาก็ต่อเมื่อเราไม่สนใจ เราไม่ให้ความสำคัญต่อสิ่งนั้น

 ต่อคนๆ นั้น แต่ถ้าลองมองย้อนดู

 ทำไมเราถึงมีเวลาทำอะไรมากมายหลายอย่างในแต่ละวัน

 ทำไมคุณไม่ลองให้ความสำคัญกับสิ่งที่คุณลืมไป

 ทำไมคุณไม่ลองให้ความสำคัญกับคนที่หวังดีกับคุณแต่คุณไม่เคยมอง

 อย่าปล่อยให้มิตรภาพดีๆ ต้องมีรอยร้าว

เพราะเมื่อวันหนึ่งถ้าต่างคนต่างไป

เราจะได้จากกันด้วยความรู้สึกที่ดีดี

 และเราจะได้ไม่รู้สึกเสียดายวันเวลาที่ผ่านๆ มา

รถบรรทุกคันนี้ขับมานานมาก เวลาผ่านไปความคิดถึงก็มากขึ้นตามลำดับ....มากขึ้น.....มากขึ้น และมากขึ้นจนเต็มคันรถ.......เลยหลังคาหน้ารถออกมา....ถึงแม้หนทางจะยาวไกล ฝนจะตก ฟ้าจะร้องหนัก ถึงจะหนัก......แต่เจ้าของไม่เคยเลย.......ที่จะปล่อยให้ความคิดถึง ร่วงหล่นเลยสักความคิดถึง จนรถบรรทุกคันนี้ ได้มาเจออุโมงค์ใหญ่ แต่เพดานต่ำ แค่ผ่านอุโมงค์.......เจ้าของรถ ก็จะได้ไปส่งความคิดถึงอันมหาศาลให้กับเธอคนนั้น แต่อุโมงค์มันต่ำ.....ต่ำกว่ากองแห่งความคิดถึงเพียง 1นิ้ว แค่หยิบเอาเศษเสี้ยวความคิดถึงนั้น.....ออกไป สัก 1 นิ้ว เจ้าของรถก็จะได้เจอเธอคนนั้นดังใจหมาย แต่เขาไม่ยอม.....ไม่ยอมแม้แต่จะเอาความคิดถึงออกไปสักนิดเดียว เพราะเขารู้ดีว่า......มันมีค่าแค่ไหน......... หนทางอีกแค่ ระยะทางอุโมงค์ 30 เมตร แต่เขากลับไปไม่ได้.....เขาจะทำยังไง จะขน 2 รอบหรือ แล้วมันจะหล่นไประหว่างทางหรือไม่ คุณคิดว่าเค้าจะทำยังไงเพื่อที่จะนำเอาความคิดถึงไปให้เธออันเป็นที่รัก โดยไม่เอากองแห่งความคิดถึงออกไป........ : ) ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... เขาคนนั้นได้ตัดสินใจที่จะปล่อยยางของรถลงล้อละ 1 นิ้ว ถึงแม้ว่าจะวิ่งช้าลง ทำให้ถึงจุดหมายช้าขึ้น แต่ความมั่นคง......ที่มีจุดหมายปลายทาง ถึงแม้จะใช้เวลานานเขาก็พร้อมที่จะเผชิญ..... ที่จะรอจนกว่า ...... เจอเธอ ดีกว่าที่จะทิ้งความคิดถึงที่มีต่อเธอคนนั้นออกไป ออกไปแม้แต่........เสี้ยวหนึ่งก็ตาม....